En de trein....

En de trein....

En de trein....hij dendert voort,
Corona is de naam.
En al klinkt die naam wel aardig
toch blijkt ze niet erg aangenaam.

Werd er eerst nog wel gefeest.
Dacht men "Ach, het loopt wel los."
Al heel snel was heel Brabant,
letterlijk, de klos.

De ene na de ander
voelde zich niet goed.
En ging je dan gewoon werken?
Wanneer deed je goed?

Het antwoord kwam van boven.
"iedereen hier, houd zich koest
en dat geldt vooral...
voor diegene die nu hoest."

"Je moet je handen heel vaak wassen
en niezen in je elleboog.
En trek zeker aan de bel
bij koorts, van meer dan 38 graden hoog."

De artsen stonden klaar.
Ze hadden dit voorzien.
Maar konden ze het aan?
Of reed die trein te hard, misschien?

Waar ondertussen velen,
binnenshuis, probeerden door te gaan.
Bleven er daarbuiten
die steunpilaren, van bestaan.

De chauffeurs,, de  vakkenvullers,
zorgverleners en leerkrachten,
Politie,  apothekers,  ze stonden klaar,
om tesaam, pijn te verzachten.

Treinen reden er steeds minder.
Chauffeurs verdwenen achter koord of soms zelfs glas.
Op de grond verschenen strepen,
zodat je niet vergat, wat anderhalve meter was...

De kinderen kwamen thuis te zitten
grootouders achter een gesloten poort
Ouders moesten les gaan geven
werden op afstand aangespoord.

Al het gewone, werd onzeker
wat normaal was, was niet meer
Mensen verloren zelfs hun naasten
en sociale afstand deed zo zeer.

geen aai of knuffel mocht men geven.
Ook geen hand of schouder bieden.
Nu waren het enkel nog de tranen, woorden en symbolen,
die medegevoel verrieden.

Maatregels volgden elkaar steeds sneller op,
werdenvan hogerhand genomen.
Om toch alsjeblieft... dat nare virus
tot een halt te laten komen.

Dit alles lijkt een nare droom
waaruit eenieder wil ontwaken.
Maar ondanks het licht aan het eind van deze tunnel
kunnen we het momenteel niet beter maken.

Nee, we zijn er echt nog lang niet.
Dit zal nog een hele poos gaan duren.
En dus moeten we elkaar op afstand steunen
door veel liefde rond te sturen.

Door waar het kan te helpen
met wat aandacht voor elkaar.
Zo kunnen we later terug gaan kijken
op dit idioot, bizarre jaar.

~ Maritha Roijakkers

Samen sterk!

Samen sterk!

De wereld is in rep en roer,
Corona valt ons aan.
Overal wankelt zekerheid..,
de basis van bestaan.

Waar men nog dacht, het loopt wel los,
ontloopt niemand nu zijn lot.
Wat gisteren nog gewoontjes leek,
lijkt vandaag toch echt kapot.

Maar toch gloort er ook heel veel hoop,
in óns', sociaal isolement.
Want vanuit de veiligheid van het eigen huis
wordt de naaste toch (h)erkend.

180 graden draait het om ,
wat zeker was, is dat nu niet.
Maar waar het almaar harder werd,
is het nu liefde wat je ziet.

Samen sterk!

~Maritha Roijakkers

In(zicht)

In(zicht)

Het gaat niet over licht en donker,
ook niet over goed contrast.
Het gaat er om of wat ik waarneem,
logisch in het plaatje past.

Ik kan niet zeggen wat ik niet zie
en wat ik wel zie evenmin.
Daarnaar vragen is vaak frustrerend
en heeft dus doorgaans, niet veel zin.

Vraag me wel naar al mijn kunnen,
naar hoe ik grenzen vaak verleg.
Want met behulp van lef en trucjes,
vindt ik meestal toch mijn weg.

Het gaat niet over slechte ogen
maar juist om inzicht in het geheel.
Want met stukjes zicht, veel moed en moeite,
kan ik juist nog... héél erg veel!


~ Maritha Roijakkers

#DOESLIEF

#DOESLIEF

Geen tijd voor gezanik
en voor gezeur,
Vier je carnaval, ...?
Zak dan lekker deur.
Bouw samen een feestje,
wees positief.
Leef naar de hashtag:
#DOESLIEF

Ben in het dagelijks leven,
online, thuis en in het verkeer,
naar andere mensen,
altijd een dame of heer.
Loop niet te vloeken,
doe niet negatief.
Leer van elkaar
en... #DOESLIEF.

Stuur geen scheldkanonades,
boze woorden of náár gevloek.
Want door al dat immorele getreiter
raakt de zin van het leven zo zoek.
Stuur eens een bloemetje,
een leuke tekst of een brief.
Stuur eens wat liefde.
#DOESLIEF.


~ Maritha Roijakkers

Gedicht - Onzekerheid

Onzekerheid

 

Onzekerheid doet mij verkrampen.
Door onzekerheid sla ik vaak dicht.
En daardoor kom ik niet verder
want ik voel me tot stil staan verplicht.

 

Ik raak door onzekerheid statisch,
doe nauwelijks een stap nog vooruit.
En ondertussen voel ik me schuldig
want eigenlijk, wil ik al maar vooruit.

 

Maar onzekerheid is juist ook verrijkend
en biedt mij, ruimte voor dromen.
Ik moet het dus leren omarmen
en zien wat tot wasdom kan komen.

 

~ Maritha Roijakkers