Gemis...

Gemis...

Ik mis terloops ontmoeten,
die lach, dat plots gesprek.
Die helpende hand van onbekenden,
ergens... op een ongekende plek.

Ik mis de kopjes koffie
bij mijn klanten op de bank.
De bijzondere gesprekken,
herkenning en weerklank.

Ik mis, het steeds grenzen verleggen,
nagelbijtend, in bus of trein.
Gaat het me vandaag weer lukken?
Zal die taxi er al zijn?

Ik mis de lekkere broodjes.
Ik mis ook die zak patat,
als de reis uit was gelopen
en ik geen zin in koken had.

Ik mis zelfs de stress van leven,
de druk van alle dag.
Ik mis vooral al die mensen,
die ik onderweg steeds zag.

Ik ben echt blij met al mijn vrienden,
die hier nu naast me staan.
Die me helpen in het dagelijks leven
maar.... ik wil nu zelf weer gaan!

En wat zou het dan fijn zijn thuis te komen
bij iemand die om me geeft.
Aan wie ik zou vertellen
over wat ik had beleefd.

Kortom... ik mis ontmoeten
mensen, bekend en onbekend.
En alles samen delen
met iemand die mijn diepste wezen kent.

~ Maritha Roijakkers

Voor of.... tegen

Voor of.... tegen

De een die is voor,
de ander juist tegen.
Zo wil men zon,
of toch ook weer regen.

Roept men om handhaving,
boetes in het verschiet.
Maar zelf afstand houden,
dat wil men weer niet.

Eerst was men boos,
intelligent thuis, ging niet ver genoeg.
Nu vindt men versoepeling te langzaam
... of toch weer te vroeg.

De regering zegt zus
men interpreteert het als zo.
In de kroeg samen aan tafel
maar daarna buiten, solo.

De een die is bang,
mijdt het massaal,
de ander wil alles,
gewoon weer normaal.

Hoe verwarrend het ook is
we moeten hier door...
Gebruik jij je gezonde verstand?
Dan ben ik voor!

~ Maritha Roijiakkers

De utopie van morgen

Als ik aan de toekomst denk
dan maak ik me wel zorgen.
Want wat gisteren gewoontjes leek,
is als een utopie, voor morgen.

Maar ik kwam toch al, tot hier aan toe,
heel wat bergen tegen?
Ik trotseerde menig tegenslag,
de kleinste;  hagel wind en regen.

Elke heuvel die ik beklom
leek vooraf vaak almachtig
maar als ik hem, eenmaal beklommen had,,
voelde ik me super sterk en krachtig.

En in dat verleden, keek ik heel alleen
tegen al die bergen aan
het mooie van de toekomst is...
dat we daar nu samen staan.

Ondanks alles wat ik tegenkwam
ben ik al tot hier gekomen,
dus kies ik er vandaag ook voor
gewoon te blijven dromen!


~ Maritha Roijakkers

Anderhalve meter op de tast...

Anderhalve meter op de tast...

Kijken doe je met je ogen, is de maat
behalve als dat, zoals bij mij, niet gaat.
Dan doe je alles standaard op gevoel
en bereikt, met wat extra tijd, alsnog het doel.

Ja, het kost wel moeite, zo je weg te vinden.
Echter, er zit niets anders op, voor ons als blinden.
Maar wat mij, in deze rare dagen, blijkt
is dat mijn hand, niet eens zo heel ver rijkt.

En mijn stok lijkt wel lang, mits uitgeklapt
maar of een passant het dan ook nog snapt
dat ik daarmee naar hem , aan wil geven,
net als eenieder, naar ruimte om me heen, te streven.

Ook mijn hond lijkt maar niet te snappen
dat hij nu niet naar andermans kuiten mag happen.
Hij loodst me het liefst, rakelings, langs obstakels af.
En een aai in het voorbijgaan (vindt hij), nooit, een straf.

Van strepen op de vloer heb ik gehoord
maar ik heb die nog steeds niet opgespoord.
Dus probeer ik 'sociaal' afstand te houden op gehoor
en ik kruip dus echt niet voor.

En dan die kassa's, met plexiglas platen
maken het lastig, met kassières te praten
Contactloos betalen, is best mogelijk voor ons blinden
maar... dan moet je dat pintoestel wel eerst vinden.

De regering is nu bezig een programmatje te maken
om continu over onze gezondheid te kunnen waken.
Wat de app kan betekenen, klinkt heel fijn...
maar dan moet die wel toegankelijk zijn.

Tja....
Anderhalve meter op de tast...
daar ben ik, nog niet, op aangepast.
Dus een vraag, voor nu,  aan iedereen
loop, voorlopig, om mij als blinde heen.

~  Maritha Roijakkers

Ik zou het liefst mijn ogen sluiten

Ik zou het liefst mijn ogen sluiten

Ik zou het liefst mijn ogen sluiten,
niet weten wat Covid-19 is.
Ik blijf hier binnen, weg van buiten.
Laat mij maar in het ongewis.

En maak me dan wakker, over een tijdje,
wanneer gevaar geweken blijkt.
Als dat rare corona virus
nog enkel iets van vroeger lijkt.

Maar ach, het is een utopie,
denken, dat ik het ontlopen kan.
Dus de toekomst in de ogen kijken
is toch het allerbeste plan.

Ik draag dus graag mijn steentje bij,
door te helpen, saam de last te dragen.
Laat mij een luisterend oor, voor anderen zijn,
in goede of ook kwade dagen.

Het komt goed, dat weet ik zeker!
Al zien we dat vandaag nog niet.
Want, na lange, donkere tijden
is het 't licht, dat je het beste ziet.

~ Maritha Roijakkers