Ongecompliceerd op pad

Ongecompliceerd op pad

 

Vanmorgen werd ik bijtijds wakker. ik luisterde nog even naar het nieuws op NPO1, Ik kleedde mezelf aan, deed een paar kleine klusjes rondom de was en was toen gereed om naar beneden te gaan.
Preston was ook gelijk zijn eigen vrolijke zelf en stommelde achter me aan de trap af. Hij had duidelijk trek in zijn brokken. Terwijl hij stond te eten snel mijn thermoskan thee gevuld en de boterhammen uit de koelkast gehaald. En zo waren we voor we het wisten al weer op weg, begeleid door een vrolijk kwetterend vogelkoor.

Het ging zo voorspoedig dat we bijna een half uur te vroeg op het station waren. Net te laat om een eerdere trein te halen maar toch..... zoals de buschauffeur zei, mooi op tijd om een kop koffie te gaan drinken.
Ik bedacht me dat hij daar gelijk in had en ben dus maar eens een kop cappucino met een muffin gaan gebruiken bij Starbucks.
Het moet gezegd worden, de cappucino was erg lekker en de bediening vriendelijk genoeg. Toch was er wel iets dat me even deed fronzen... LOL... Een poos geleden las ik namelijk een artikel over het gebruik van Starbucks om op de bekers namen te schrijven en.... dat ze dat vaak expres verkeerd doen. In het artikel werd gesteld dat veel klanten dan snel naar hun mobieltje grijpen om via social media te roepen dat de sufferds bij Starbucks hun naam niet goed kunnen schrijven. En een mooie bijkomstigheid voor Starbucks.... is dat negatieve reclame ook reclame is.
Ik geloof dat ik ondertussen een keer of 3’a4 bij de koffiezaak geweest ben, waarbij ik telkens mijn naam spel en...... waarbij hij bijna elke keer verkeerd word geschreven, zo ook nu.. LOL.... blijkbaar zit er toch een kern van waarheid in het verhaal.

Na mijn heerlijke bakje troost chekten we in en togen naar het laatste perron. Zonder commando bracht Preston me naar een prima bankje met uitzicht.... op ... het spoor. We raakten nog even aan de praat met een mede-reiziger in een knalroze outfit. Tjonge wat een knalkleur moet dat zijn geweest want ik zag hem! Toen de trein binnenreed zijn we natuurlijk snel ingestapt en kon ik aan mijn boterhammetje en thee beginnen. Al moet ik zeggen dat die na het eerdere niet zo lekker waren. LOL.

In Etten-Leur zocht Preston fijn de hellingbaan op. Dat deed me denken aan de eerste week dat ik met hem werkte want toen kwam ik daar ook met hem en verraste hij me met die hellingbaan. Ik had die in alle jaren dat ik reisde nog nooit ontdekt...

Bij de klant bleek het ook nog feest te zijn. We sloten de training dan ook af met een heerlijk gebakje en.... een kopje koffie met een scheutje (niet vertellen hoor) Amaretto. Volgens mij was dat de eerste druppel alcohol die ik in 14 jaar tijdens werktijd ooit heb gehad. LOL

Na een even voorspoedige terugrit zijn Preston en ik toen ook nog lekker uit gegaan. Heerlijk langs het water, naar het uitlaatterrein en verder door richting het honkbalveld. Het weer werkte natuurlijk helemaal mee om de feestvreugde te verhogen.

Preston en ik hebben genoten en..... Starbucks heeft weer mazzel...

Het leven van een rode huiskat

Het leven van een rode huiskat

Iedere dag opnieuw gebeurt het, we worden met z'n tweeen wakker in de keuken. De keukendeur blijft nog gesloten en daar baal ik van. Mijn zwarte huisgenoot trekt zich er niet zo veel van aan en draait zich nog een keer lui om. Zodra 'zij' naar beneden komt vindt hij het nog tijd genoeg om op te veren.
Ik niet..... Ik laat me al vroeg horen. "Mauwauw, Mauwauw" hoort 'zij' mij dan niet? Of laat het haar helemaal koud? Ik wil die keuken uit! "Mauwauw"
Hoor ik daar gestommel? Tjonge zou het dan toch gebeuren. Wordt ze nu onderhand wakker daarboven. Ben ik nu eindelijk aan de beurt? Schiet nou op.....!!!! "Mauwauw."
En ja, het is zo ver. Daar komt 'zij' naar beneden samen met dat witte creatuur.. Ik sta er al helemaal klaar voor. Zodra de deur open is race ik naar buiten het creatuur voorbij. Er is zoveel leuks in huis en ik moet daar bij zijn.
De deur gaat open en.... die zwarte is me toch nog voor. Hoe doet hij dat toch?
Nou daar zijn we dan. De wereld ligt aan onze pootjes. We kunnen alle kanten op. Beneden blijven terug de keuken in, een rondje maken door de woonkamer, een bezoekje brengen aan het toilet...., de trap op naar de douche en het ultieme is natuurlijk de zolder op. Tjonge wat heb ik een geweldig leven! Zeker geen 'hondenleven' zoals dat witte creatuur. Daar gaan we dan.
'Zij' is ondertussen druk bezig in de keuken. Lekkere brokken voor het witte creatuur, een appeltje voor.... weer het witte creatuur, zijn water wordt nog ververst.... "Hallo, mauwauw" en ik dan? Is er voor mij niets extra's? Ik heb de brokjes natuurlijk al lang geproefd, kreeg gisteravond nog lekkere snoepjes, kan natuurlijk altijd bij het bakje water, maar tja ik wil nú ook iets lekkers. Ik spring dus op het aanrecht en probeer zo duidelijk mogelijk te maken dat óók ik er ben.
'Zij' is ondertussen klaar in de keuken en gaat zich verder gereed maken voor een dag werken. Tja wat ze allemaal doet weet ik verder niet. Ze trekt haar schoenen aan, zoekt haar spullen bij elkaar en vertrekt dan samen met het witte creatuur zonder dat wij precies weten wat ze verder buiten uitspoken.
Voor ze gaat moet ik natuurlijk nog wel even afscheid nemen van het witte creatuur. Die zwarte huisgenoot is daar natuurlijk al hardstikke druk mee. Die drentelt maar om dat witte gevaarte en veegt tussendoor ook nog zo nu en dan langs 'haar' benen. Tjonge, jonge, je kunt het natuurlijk overdrijven. Als 'zij' bijna klaar is duik ik nog even langszij en veeg een keer snel langs de kop van het witte creatuur en langs 'haar' benen. "Prrr, prrrrr, denk maar niet dat ik jullie ga missen vandaag."
'Zij' is vertrokken. Yés nu hebben die zwarte huisgenoot en ik het rijk alleen. Eindelijk de kans om eens lekker uitgebreid door het huis te gaan rennen. Ik kan niet wachten. "Here I come!"
Of zal ik toch eerst even hier op de vensterbank gaan liggen genieten van het zonnetje? Ik heb natuurlijk nog tijd genoeg voor 'die twee' terugkomen.
Zwarte huisgenoot heeft het ondertussen hogerop gezocht op de krabpaal. Wat een luilak is dat toch. Hij ligt daar vaak hele dagen. Ik niet hoor.... ik ben actief. "Welterusten, see you later alligator."
Potverdikkie hoor ik daar de sleutel in het slot? Zijn 'die twee' er nu al weer? Ik ga ze echt niet begroeten hoor. Ik lig hier net zo lekker op de vensterbank. Nog tijd genoeg, als we het over eten gaan hebben.
'Zij' is druk bezig achter de pc, of met zo'n werkstukje op de bank en dan wordt het toch hoog tijd voor wat te snaaien. Natuurlijk kan ik daar te allen tijde bij maar toch.... eigenlijk wil ik nú net als het witte creatuur dat ze mijn bakje ter plekke met liefde vult. Of liever nog met van dat lekker malse vlees uit een blikje. Terwijl 'zij de keuken inloopt en ik er vol spanning achteraan ga duwt ze de deur naar boven dicht. Dat is nou balen. Ik had toch nog even daarheen willen gaan om er de bloemetjes buiten te zetten, lekker roetsjen over de trap, het liefst achter die zwarte aan. Maar de kans is dus weer verkeken. Wat gaat zo'n dag toch snel.
Ik maak me nog even goed kenbaar. "Mauwauw." En nog een keer "Mauwauw." Nu wordt het toch echt weer tijd voor een welverdiend avonddutje. Ik spring op de poef, draai me een keer om en zak weg in een welverdiend katzwijm.
Bijna 10 uur. Nu wordt het toch echt tijd voor activiteit. "Mauwauw, mauwauw, ik heb zin om te spelen." "Wie doet er mee, mauwauw."
Tjonge jonge wat een saaie bedoening hier. 'Zij;  maakt aanstalten om af te sluiten. Dadelijk gaat ze nog een rondje met het witte creatuur en dan verdwijnen 'die twee' natuurlijk weer naar boven. Ik maak me maar snel uit de voeten voordat..... Ai ze heeft me weer te pakken. "Néé, mauwauw, niet weer in de keuken."

Blinde dropster: weer op pad

Blinde dropster: weer op pad

 

Vandaag moesten Preston en ik weer een eind van huis. Dit keer naar Noordwijkerhout.
Dus bijtijds vertrokken met de bus. De trein naar Utrecht genomen, overgestapt op de trein naar Leiden en dan nog een klein stukje naar voorhout. Daar werd ik al opgewacht door de taxichauffeur en zo ging onze heenreis vandaag dus heel voorspoedig. Zo voorspoedig dat ik helemaal vergat dat ik wat te droppen bij me had gestoken.

Terug namen we in Noordwijkerhout een bus naar Leiden. Het was niet te druk in de bus en veel mensen stapten een halte voor het eind uit dus ik kon daar nog mooi een kleinigheidje droppen. Ik stap altijd voor de bus uit, omdat dat makkelijker is. De chauffeur kan dan gelijk even meekijken of het uitchecken goed gaat en het scheelt obstakels in de bus.... En nu was de bijkomstigheid dat niemand zo in de gaten had dat ik het pakketje gedropt had.

In de trein vanaf Leiden was het rustig. Ik vond een mooi plekje voor mijn andere drop. Ik probeerde het stiekum maar onopvallend in de gaten te houden. Nou ja... in de gaten houden.... vlak voor Utrecht werd ik ineens wakker. LOL. Het pakketje lag er nog steeds en volgens mij was er in de tijd dat ik er zat niemand gepasseerd. Omdat Utrecht het eindstation was besloot ik het pakketje maar weer mee te nemen.

De truc van het droppen in de bus was natuurlijk goed geslaagd en die heb ik dus nog maar eens toegepast in de bus naar huis.

En nu maar afwachten of er iets gepost wordt over deze 2 drops. Die ik overigens niet zelf heb gemaakt maar die dit keer van de hand van mijn moeder waren!!!!!

Blinde dropster: Wikken en wegen

Blinde dropster: Wikken en wegen

 

Eenmaal per 2 weken loop ik op mijn vroege ronde met Preston altijd even door naar de dierenarts om hem te wegen. Een poos geleden bleek hij te zwaar en op deze manier houden we nu de vinger aan de pols. De meiden van de dierenkliniek springen al gelijk op als we binnenkomen om hem te wegen en.... natuurlijk ook gelijk een knuffel te geven.

 

Met de lente nu toch echt in aantocht maar ook nog flinke kou op zijn tijd vond ik het tijd om mijn volgende drop te doen. Van het garen dat ik van de groep kreeg heb ik o.a. een col gehaakt en deze kon nu mooi nog ergens neergelegd worden.

 

Terwijl we ons rondje maakten liep ik te wikken en te wegen waar ik de col neer zou leggen. Ergens bij de school? Niet dus.... want het was er druk met spelende kinderen. OK, misschien op het bankje in het uitlaatveld. Maar helaas ook daar geen kans, zowel op de heen als terugweg was er iemand op het veld of in de buurt. Bij de dierenkliniek dan misschien? Ik overwoog het toilet maar dat was te klein voor mij en Preston in tuig. Binnen kon natuurlijk ook niet omdat ik daar gelijk in het zicht was. Buiten stond een auto. Omdat ik hier nogal eens zie dat er gedropt wordt onder ruitenwissers overwoog ik dat. Maar tja..... hoe werkt zoiets? Ik wil natuurlijk niet de ruitenwissers vernielen door mijn verlangen anderen blij te maken. Maar het lot bepaalde dat ook dit niet de plek zou zijn want precies op het moment dat ik de ruitenwissers wilde gaan betasten kwam er achter me een auto het parkeerterrein opgedraaid. Ik haalde snel mijn zakdoek te voorschijn en deed of mijn neus bloedde...... LOL

Ondertussen liep ik dus nog steeds met het pakketje rond. Wat nu? Toen bedacht ik me dat er vlak bij het uitlaatterrein een huis is met een bankje ervoor. Zo'n bankje WAAR IK HELEMAAL VERLIEFD OP BEN.... WANT WAT ZOU IK GRAAG OOK ZO'N KLETSBANKJE VOOR DE DEUR HEBBEN.... (droom)

Ik gaf Preston dus het commando om een plaats te zoeken en ja hoor... het bankje kwam snel in het vizier. Vlug het pakketje uit mijn tas getrokken en gedropt en toen weer snel doorgelopen.

En nu dus afwachten of het gevonden wordt en.... men er blij mee is.

Een dagje rustig aan

Een dagje rustig aan

 

Vandaag voelde het alsof ik aan het spijbelen was. Ik hoefde Den Bosch niet uit voor het werk. Mijn klant woonde achter het station in de wijk en de bus die bij mij vertrekt kwam zelfs tot bij hem.

Natuurlijk was het wel even zoeken. Ik meende te weten waar de bus stopte maar dat bleek net om de hoek te zijn. Ik moest dus even omschakelen... Gelukkig stapte ik uit bij een scholencomplex en kon een van de jongeren daar me met zijn telefoon precies vertellen hoe ik moest lopen. Mazzel dus!

De ochtend verliep verder voorspoedig en zo kon ik dus mooi op tijd weer naar huis. Fijn een dagje rustig aan doen na een nogal hectische week en weekend.

We liepen via de passerel van achter het station naar voren. In- of uitchecken hoefde natuurlijk niet want vandaag hadden we geen trein nodig. Maar Preston wilde toch zijn kunstje tonen en showde een voor mij nog onbekende incheckpaal! Natuurlijk kreeg hij daar een lekker stukje appel voor.

Thuisgekomen wilde ik net mijn jas uittrekken toen ik telefoon kreeg. Mijn vroegere collega was in de buurt. Ik hield de jas dus aan en we zijn gezellig samen een kop koffie hier in de buurt gaan drinken.

Daarna konden we ons eindelijk hier thuis opwarmen want ondertussen waren zowel Preston als ik flink nat geworden.
Wat is het dan heerlijk om lekker thuis te zitten, de kachel aan te zetten, wat lekkers te eten en te drinken en.... je Fröbelspullen tevoorschijn te halen.

Vandaag even geen mutsen of sjaals maar heel simpel... pompons. Ik heb verschillende pomponmakers en wilde nu wel eens zien welke voor mij het handigst was. LOL.... hier en daar ging het wel even mis maar uiteindelijk heb ik er toch een paar liggen waar ik trots op ben. Gisteren had ik er ook een gemaakt en dat bleek later maar een halve. In eerste instantie vond ik die dus niet geslaagd maar grappig genoeg zag ik er later juist een boel mogelijkheden mee. Ik denk dat die een plaatsje gaat krijgen op een krans die ik wil maken.

En zo zijn er al weer een heleboel nieuwe, creatieve Ideeën die in mijn hoofd vorm beginnen te

krijgen.