Krijg het heen en weer....

Krijg het heen en weer....

 

Ging de heenweg nog prima... met 1 bus, 2 treinen , 1 metro en een taxi.... De terugreis van Heenvliet ging iets minder gesmeerd. De bus van Heenvliet naar Spijkenisse kwam mooi op tijd, de metro naar Rotterdam vormde ook geen probleem. Ondanks een aanvaring met een wat knorrige dame haalde ik zelfs mijn overstap op de intercity direct die linea recta naar Breda reed.... om daar, in het zicht van de haven, voor het laatste rode sein, te stranden. "Locomotief kapot,." luidde het door de speaker. En een tijd later klonk... "andere locomotief nu ook kapot." Na een uur had de conductrice het helemaal gehad en besloot in te zetten op evacuatie. Er werd afgesproken dat een andere trein zou stoppen naast de onze en dat wij zouden oversteken. Maar helaas.... op het laatste moment kreeg ze toch geen groen licht voor de actie en moesten we nog even wachten. Gelukkig kon daarna de brug weer opgeruimd worden want de machinist had de boel aan de praat gekregen, trok op en... reed het station binnen. Zo'n 10 minuten na onze aankomst kon ik in de trein naar Den Bosch stappen... Bij Tilburg wilde ik net bellen toen de conducteur langskwam. "Waar wilt u naar toe?" "Naar Den Bosch.", antwoordde ik. "Helaas dan heeft u pech want wij gaan niet verder. Wat bleek.. ook deze trein was stuk. Hij raadde me aan snel naar perron 1 te gaan en zou de conducteur van de trein naar Boxtel vragen daar op me te wachten. Preston en ik in de benen en in record tijd naar het andere perron... waar we nog net de achterlichten van de trein zagen verdwijnen. Dus maar weer op zoek naar info. Ondertussen bleek er een seinstoring tussen Den Bosch en Tilburg en gingen er daar helemaal geen treinen meer. Tja... dan plan... B, C, of was dit ondertussen D? De trein naar Eindhoven genomen. En ondertussen had pa me aangeboden om me van daaruit een lift aan te bieden.
En zo kwamen we uiteindelijk rond een uur of 6 toch nog thuis... niet geheel dankzij de 2 bussen, 5 treinen, 2 metro's en 1 taxi...

Zingend en dansend, genietend ...

Zingend en dansend, genietend ...

 

Wat een heerlijke dag. Ik heb de parasol uitgeklapt en ben met een goed boek, een creatief werkje en.... mijn favoriete muziek, buiten gaan zitten.

 

Door de jaren heen heb ik allemaal nummers verzameld die iets voor me hebben betekend.

 

Zoals de nummers van de dansles in de zaal van speeltuin Geenhoven. Even ben ik terug op de dansvloer en herinneren mijn voeten de passen en bewegingen. Ik zie Sini weer voor aan de deur zitten om mijn riks in ontvangst te nemen en Ad die de plaatjes laat draaien. De tafels staan aan een zijde en het geroezemoes overstemt soms bijna de muziek.

 

Dan volgt de 'Dance macabre'. Wat hebben we tijdens de balletles gezwoegd om dat stuk onder de knie te krijgen. Maar wat was het geweldig toen we als spoken geschminkt met onze wijde capes na afloop van de voorstelling het applaus in ontvangst mochten nemen. Iedere keer dat ik in de Efteling kwam, kwam de herinnering aan de 12 klokslagen waarmee het spektakelstuk begon weer bovendrijven.

 

Nog meer nummers van de Efteling volgen. Uiteraard de tonen van de betoverde waterlelies maar ook de andere fantasierijke melodieën brengen me terug naar verschillende bezoeken die ik er bracht. Soms met mijn ouders, soms met vrienden of studiegenoten en zelfs eens met mijn toenmalige schoonfamilie. Iedere keer was weer magisch en kwam er weer een muzikale herinnering bij.

 

Verschillende nummers laten het van binnen weer even lichtjes fladderen. Gitaarmuziek, van 'de Shadows', 'Santana' en 'Stevie Ray Vaugn' , die me doet denken aan mijn vroegere schoolvriend en zijn vriend die ik eigenlijk wel heeeeeel erg leuk vond....  We gingen ooit nog samen naar Parkpop in Den Haag waar ik, bleu als ik was, geheel onder de indruk was van alles wat ik zag gebeuren .
Nooit heb ik hem durven opbiechten hoe leuk ik hem vond maar ondanks dat heb ik een boel leuke herinneringen aan hem. En zo heeft het liedje 'Stiekem gedanst' ook een plekje in mijn hitlijst gekregen....

 

Over stiekem dansen gesproken... dat brengt me terug naar 3 als soldaat verklede jongens die we ooit ontmoeten tijdens carnaval. Al gauw werden er 2 setjes gevormd en... jongen nummer 3 zag mij wel zitten. We hadden met z'n allen een paar 'spannende' ontmoetingen met veel muziek en dans... Wat mij betreft zelfs wat te spannend. Alhoewel ik nu alleen maar kan glimlachen als ik terugdenk aan hoe ongemakkelijk dat voelde.

 

Naast de crushes waren er natuurlijk ook een paar 'echte' relaties. Mijn eerste vriendje leerde me Queen kennen. Nog steeds kan ik de meeste nummers volledig meezingen Maar het meest dierbaar zijn juist een paar heel kleine, onbekende nummers die me terugbrengen naar een paar erg intieme momenten, zoals met een vlinder op een top van een berg in Zwitserland.

Mijn latere partner leerde me de 'Dire strates' kennen. Samen met zijn vrienden kon hij de teksten van de bekendste nummers woordelijk ten gehore brengen. Wat een lol hadden we met een pilsje in de hand. En als 'Meatlof' dan ook nog eens voorbij kwam... dan was het hek helemaal van de dam. Tijdens een vakantie op Texel konden we zelfs niet ophouden elkaar daarmee de liefde.... of... te bezingen.

 

Over vakantie gesproken... Op Malta liep ik met mijn laatste partner al galmend "het dondert en het bliksemt',  zingend, huppelend over straat. Wat hadden we een lol. Wat anderen er van vonden deerde ons niet. Later op een terrasje in Lourdes kreeg het nummer nog een herinnering mee. 2 Italianen hadden hooglopende ruzie en toen wij als Nederlanders het helemaal beu waren begonnen we al masse datzelfde nummer te galmen. Wij hadden lol. De Italianen... dropen af.

 

En zo brengt de muziek me als maar verder terug langs mijn 'memory lane'. De cassette bandjes van 'Kim Wilde' en de 'Guys and Dolls' die ik van pap kreeg. De muziek die me weer naar 'Ville Villers' brengt. De 'linedance' muziek waarop ik danste tijdens de motortreffens. Aan ieder nummer hangt wel een emotie of gevoel.

En heel stiekem stel ik me mijn playlist van de toekomst voor.... Wie weet welke nieuwe herinneringen, en met wie,  er nog aan toegevoegd gaan worden!

Stappen gezet

Stappen gezet

 

Mijn voetjes... *ahum*... doen natuurlijk al heel lang pijn maar in plaats van dat het beter wordt lijkt het enkel slechter te worden. Vanmorgen was het ondanks een paar pijnstillers, de shockwave behandeling bij de fysiotherapeut en de voetbehandeling van de pedicure toch hardstikke pet. De pedicure raadde me aan toch eens contact op te nemen met een podotherapeut. We vonden er een aan de andere kant van Den
Bosch maar toen ik belde bleek er ook een bij de Rompert te zitten. En... ik kon gelijk om kwart voor 12 terecht omdat er een afspraak was uitgevallen. Na bestudering van mijn nog aanwezige, heel oude, dossier en verschillende onderzoeken en metingen ter plekke was de conclusie dat het helemaal niet vreemd is dat mijn voet zo'n pijn doet... een chronische peesplaat ontsteking. Nu dus hopen dat de zooltjes die gelijk zijn aangemeten verlichting zullen brengen. Weggaan zal het niet volgens de podotherapeut maar hopelijk brengt het wel verlichting en kan ik eens echt een lekker eind lopen... Nu ben ik op sommige dagen eerlijk gezegd al blij dat ik op kan staan want ai... wat is dat pijnlijk.

 

Nu ik daar toch bij de Rompert was heb ik gelijk een paar stoute schoenen aangetrokken en heb bij de huisartsenpraktijk gevraagd of het mogelijk is naar hen over te stappen. Niet dat ik niet tevreden ben over mijn huidige huisarts... maar na hun verhuizing is het nog moeilijker voor me geworden er zelfstandig heen te gaan. Als ik dat toch doe dan moet ik er totaal zo'n 3 uur voor uittrekken met reistijd en zoektijd er bij. Ik merk dat dat me heel erg belemmert om afspraken te maken waardoor ik met sommige klachten veel te lang ben door blijven lopen (of zelfs bijna kruipen) ...
Over 2 weken als ik mijn zooltjes ga halen heb ik nu een afspraak staan voor een intake gesprek.

Ik heb gelijk mijn huidige huisarts gebeld en het verhaal uitgelegd. Gelukkig konden zij het goed begrijpen.
Soms moet je realistisch zijn...

 

Al met al een dag waarin ik 'stappen' heb gezet!

Geldautomaat gezocht!

Geldautomaat gezocht!

 

Toen ik op de Maaspoort kwam wonen hadden we hier aan de buitenzijde van het winkelcentrum alleen al 4 pinautomaten. Helaas voor mij als slechtziende niet allemaal even toegankelijk.... maar toch!

Nu is er geen enkele pinautomaat meer aan de buitenzijde beschikbaar. Binnen kun je nog wel terecht tijdens openingstijden want bij de AH staat een automaat. Klein probleempje.... hij lijkt meer niet dan wel in gebruik of beschikbaar te zijn. En ingewijden zullen dan nog mompelen dat er bij de boekhandel ook een pinmogelijkheid bestaat, echter die is enkel voor ING klanten. En zo houdt het dus al snel op.

En dat terwijl de Maaspoort in Den Bosch toch nagenoeg, of misschien zelfs helemaal, de grootste wijk is.

 

Het lijkt een soort neerwaartse spiraal.Een tijdlang stonden er wat panden in het winkelcentrum leeg en nam het bezoekersaantal af. Een voor een werden de geldautomaten weggehaald en nog meer mensen besloten elders de boodschappen te gaan doen waar ruimere keus aan winkels en pinautomaten is.

Langzaamaan lijkt het winkelcentrum er weer wat bovenop te krabbelen. Een flink deel van de leegstand is weer gevuld maar een ding blijven we missen... een geldautomaat.

Natuurlijk zullen veel mensen nu denken: "Pak je auto en ga een wijk verderop pinnen!" Maar dat is natuurlijk niet voor iedereen zo voor de hand liggend. Want net als ik zijn er hier nog veel anderen, ouderen of anderszins immobiele personen die ook graag een stukje zelfstandigheid in eigen buurt behouden.

 

Dus vriendelijke, doch dringende oproep aan minstens een van die banken die voorheen hier een geldautomaat hadden om er wederom een te plaatsen!

Groot, groter, grootst

Groot, groter, grootst

 

Wat is dat toch dat alles steeds maar groter, luxer en volgens zeggen beter moet?
Ik heb ondertussen sterk het vermoeden dat groot, luxer en beter, zelden, en misschien wel nooit voor mij als slechtziende hand in hand gaan.
Neem nou al die verbouwde stations. Ik heb er ondertussen veel zien transformeren in de bijna 15 jaar dat ik ze voor mijn werk frequenteer. Amsterdam, Arnhem, Breda, Delft, Eindhoven, Rotterdam, Utrecht, Tilburg om er maar een paar te noemen. Goed, sommigen waren best wel aan een opknapbeurtje toe maar met een groot blik verf had men mijns inziens al best ver kunnen komen. Maar nee, alles gaat op de schop en men begint helemaal opnieuw.
En dan lijkt het erop dat eerst de ego's een rol gaan spelen en mogen roepen hoe men het meest op zal vallen ten opzichte van anderen. De Efteling is er niets bij. Enorme entrees, giga hallen, bordessen, tot lichteffecten toe, niets wordt vergeten. Of toch wel? Wat betekent dit allemaal voor de reiziger? En vooral wat betekent het voor de niet zo mobiele reiziger, zoals ik?
Zo valt me op dat er in veel van die nieuwe stations enorme afstanden afgelegd moeten worden en dat er veel niveau verschillen zijn. Gevolg is dat er her en der op- en of afstapjes gemaakt zijn of zelfs trappen. Trappen die vervolgens weer dienst gaan doen als verkapte zitplaatsen en daarmee de doorstroming nog eens extra belemmeren.
Waarom bouwt men nieuwe stations niet zoveel mogelijk met gelijkvloerse entrees? We wonen toch in een redelijk vlak land dus het zou, volgens mij, moeten kunnen...
Voor mij als slechtziend reiziger wordt het er in ieder geval niet makkelijker op. Ik zoek me suf in al die enorme hallen. Waar vind ik het beoogde perron, welke lift kan ik nemen, waar is de juiste uitgang. Veel van de hallen zijn qua vorm op zichzelf al moeilijk om je te oriënteren en dan zijn er de laatste jaren ook nog eens een heleboel poortjes en wandjes in geplaatst om te voorkomen dat je zonder inchecken bij de treinen kunt komen. Dit maakt het nog eens een stuk lastiger. Vroeger kon je langs de muren af proberen te gaan ter oriëntatie. De akoestiek klopte dan met de begrenzing. Nu heb je een begrenzing maar het geluid vertelt hele andere dingen. Het wordt alsmaar moeilijker om je weg zelfstandig te vinden..
Gelukkig ben ik een ervaren reiziger en ben ik niet te verlegen om hulp te vragen, want anders.... werd het toch wel heel erg moeilijk.

Lourdes mei 2016

Lourdes mei 2016

We hebben weer een geweldige week Lourdes achter de rug.

Het was er wel een met 'ups ' en 'downs' dit keer. Om met de 'downs' te beginnen, zelden was ik zo ziek, zwak en zielig. Het Noro virus kreeg pap en mij te pakken en we belanden dus helaas op bed. Het goede nieuws? Dit keer kom ik eens niet zwaarder thuis dan toen ik vertrok en ik hoef geen dure ontslakkingskuur te volgen.

Alle gekheid op een stokje. Dat ziek worden was flink balen maar het weegt mijns insziens niet op tegen alle mooie nieuwe herinneringen, ontmoetingen, inspiratie.

We hadden een gezellige groep in ons hotel en er werd dus veel gelachen en gepraat als we met z'n allen bij elkaar zaten. Het weer viel alles mee. Waar vooraf verwacht werd dat ruim driekwart van de vakantie in het water zou vallen bleek het zich te beperken tot een dag. (Toevallig ook nog eens de dag dat ik door het virus geveld was... dus ik heb geen regen gezien.) Het programma was dit jaar heel gunstig voor ons. We hoefden niet van hot naar her te vliegen en de diensten waren op 'christelijke' tijden ingedeeld. Zo zaten we heerlijk rond een uur of 10 aan de grot. En nu eens niet in de regen of koude wind.

Preston stal overal de show. Hij deed het weer geweldig deze week. Hij bleef heel rustig tijdens de vluchten,en gedroeg zich voortreffelijk tijdens de diensten. Het leukste van de diensten vindt hij nog steeds de zegenwensen en dan doet hij dus gelijk uitbundig mee, om zich daarna weer rustig neer te vleien. Ook in het hotel liet hij zich van zijn beste kant zien en zette zijn beste poot telkens voor. Iedereen daar liep dan ook met hem weg en zo kwam het dat op de laatste ochtend alle schoonmaaksters om hem heen stonden op de gang om hem nog een laatste knuffel te geven. Iemand in het vliegtuig verzuchtte in het begin van de week al dat hij graag in Prestons schoenen wilde staan vanwege alle aandacht door voornamelijk het vrouwelijk schoon....

Ik kreeg deze week ook een paar fijne kansen. Ik mocht wederom de rondleiding door Lourdes verzorgen voor onze groep en werd zelfs gevraagd om de voorbeden te doen tijdens de internationale hoogmis. Dat laatste heb ik niet gedaan want dan mis ik toch een essentiele gave.... het zicht. Maar ik vond het al een enorme eer dat ze me vroegen omdat ze me een voorbeeld vonden...

Buiten deze kansen mocht ik ook nog verschillende mensen blij maken met mijn gedichten. Mam heeft het lange gedicht van Bernadette Souberous wat ik een poos geleden heb geschreven voorgelezen en de groep heeft het gedicht 'Werken van Barmhartigheid' dat ik voor het themajaar heb geschreven gekregen tijdens de laatste avond.  Het is heerlijk om te merken dat mijn gedichten iets voor anderen kunnen betekenen. Ook mams gedichten bereiken dat doel want we zagen weer heel wat mensen in het Limburgs winkeltje die haar gedichten bekeken en op het vliegveld waren we getuige dat juist haar gedicht 'de Korenaar' werd gebruikt als bedankje voor de vrijwilligers.

Tussen alle bedrijven door heb ik ook nog heerlijk wat zitten loomen in en bij het hotel. Bijna 3 mutsen had ik dit keer klaar. 2 rode heb ik weggegeven. Een van de hotelgasten vond de eerste muts mooi en dus ggaf ik hem aan haar. De tweede gaf ik op de terugweg nog kado aan een van de VNB medewerkers die ons op het vliegveld stonden uit te zwaaien. Zij had me eerder in de week geholpen toen ik voor pap op pad moest om wat boodschappen te halen. Zo kon ik gelijk iets leuks terug doen. Nu ga ik straks nog de laatste hand leggen aan de derde muts. Deze is heel bijzonder want hij is gemaakt met garen dat ik in Lourdes heb gekregen. Een van de medewerksters van het hotel vroeg me of ze me blij kon maken met restjes en kwam gelijk dezelfde dag nog met een zak garen terug. Allemaal leuke gezellige kleurtjes waar ik weer fijne kado's mee kan maken om te 'droppen'. Zelfs in Lourdes gaat ook dat dus gewoon door.

Ondertussen is de koffer uitgepakt en ben ik langzaamaan alle herinneringen een plaatsje aan het geven. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nu wel moe ben en dus nog lekker rustig aan doe. Maar het is hoe dan ook weer een enerverende week geweest.

Voor wie dit stuk leest en benieuwd is naar het gedicht 'Bernadette Souberous: hoe een klein mens

groot(s) kan zijn... '

http://blindelingsvertrouwen.blogspot.nl/2015/06/gedicht-bernadette-souberous-hoe-een.html

En het gedicht 'Werken van Barmhartigheid'

http://blindelingsvertrouwen.blogspot.nl/2016/02/gedicht-werken-van-barmhartigheid.html

En wil je mijn gedichten en gedachten volgen dan kun je dagelijks op de hoogte blijven hier of via mijn facebook pagina: https://m.facebook.com/MarithasGedichten/

En als ik dan toch reclame aan het maken ben... Vind je mijn gedichten leuk of denk je dat je er iemand blij mee kan maken? Deel dan alsjeblieft deze pagina of mijn facebookpagina.

Wandelen

Wandelen

 

Als ik terugdenk aan mijn jeugd dan is er een ding wat ik wel heel erg mis.... de vrijheid. Gewoon je biezen kunnen pakken en doen waar je zin in hebt. Door mijn handicap moet ik tegenwoordig alles plannen. Waar ga ik naar toe? Hoe kom ik daar? Ga ik met openbaar vervoer, een taxi of vraag ik of iemand me mee wil nemen? En kies ik voor openbaar vervoer of taxi dan betekent dat natuurlijk dat je aan tijd gebonden bent.
Op zo'n moment wil ik nog wel eens mijmeren over de tijd waarin ik nog zomaar op de fiets kon stappen. Zoals toen we op de camping stonden en ik besloot een rondje te maken langs de grafheuvels. Of toen ik in Eindhoven woonde en de fiets nam om te gaan winkelen. Of de keren dat ik in weer en wind naar Veldhoven reed om naar dwarsfluitles te gaan.
Door de beperkte mobiliteit gaat je leven zich heel plaatselijk afspelen. Je komt vooral daar waar je met de minste moeite kunt geraken.
Een van de dingen die er daardoor bij in schiet is de natuur. Waar we als kind bijna wekelijks in de bossen en velden te vinden waren ben ik er nu eigenlijk al jaren nauwelijks geweest. In mijn herinneringen geniet ik nog steeds van onze tochten over de Malpi of door de Leenderbossen. Vaak gingen we dan samen met een oom en tante. Het was super gezellig sportief en ook vaak heel leerzaam. We leerden over de natuur, deden spelletjes, klommen in bomen... en na afloop waren er vaak ook nog pannekoeken. Kortom genieten. Vooral even heerlijk om uit de dagelijkse sleur te geraken en je zinnen te verzetten.

 

Met dit in mijn achterhoofd besloot ik een poos geleden een oproepje te plaatsen voor een wandelmaatje. Het leek me leuk om zo nu en dan eens uit het dagelijks ritme te kunnen breken en eens wat anders te 'zien'. Daarbij zou het ook een leuke manier kunnen zijn om weer nieuwe mensen te ontmoeten.
Ik plaatste de oproep en vervolgens bleef het stil,,,, heel stil... Tot een paar weken geleden.

 

En vandaag was het zover. Om 11 uur hadden we afgesproken om samen te gaan wandelen. We besloten dat het een rondje om de 'Ijzeren man' in Vught zou worden. Een leuke uitdaging, deels verhard, deels bospaadjes met veel boomwortels en stronken en dat vaak redelijk dicht langs het water. Preston had ik de bel aangebonden en die rende genietend voor ons uit. Zo nu en dan kwam hij even melden dat het hardstikke gezellig was met alle passerende honden en dan stoof hij weer vooruit om zelfs zo nu en dan een kort bad te nemen. Zo dartel als hij rond sprong kwamen wij er stapje voor stapje achteraan... LOL... het is al weer een poos geleden dat ik met de stok echt mijn weg gezocht heb dus ik moest er weer inkomen. Toch moet ik zeggen dat het me redelijk afging. En met de prima instructies er bij van mijn nieuwe wandelmaatje was het echt genieten.

We zijn nu thuis... moe maar voldaan maar wat ons betreft... was het geweldig! Hopelijk mogen we zo nog vaak, net als vroeger, samen, gezellige, sportieve, leerzame wandelingen maken!

Om de plas

Om de plas

 

Vanmorgen besloot ik na lange tijd weer eens een lekkere ronde om de plas te lopen met Preston. Het was lang geleden omdat de problemen met mijn hielspoor het nogal pijnlijk maakten zo'n stuk te lopen. Maar nu vond ik het toch tijd geworden weer eens wat grenzen te verleggen.

 

Toch wel heel spannend want als Preston daar los is kan hij natuurlijk best ver bij me vandaan en hoe goed hij ook luistert soms duurt het even voor hij terugkomt. Daarbij loop ik daar zoals gezegd niet dagelijks en zijn er veel obstakels en oriëntatie moeilijkheden...

Maar toch, het is ook ontzettend fijn om eens lekker uit te waaien, te luisteren naar de vogels en... je hond zo blij te zien in een andere omgeving.

Dat laatste deed me denken aan mijn eerste ervaring daar met Preston op woensdag 10 juli 2013.

 

We liepen toen ook een rondje om de plas. Deels in tuig en deels los. Bij het koeienstukje haalde ik hem uit het tuig. Lekker uitgelaten rende hij vooruit. Opeens zag ik hem voorbij schieten met vlakbij iets wits. Ik dacht nog... een andere hond en zei nog hardop "Leuk kun je even samen spelen."

Op dat moment werd ik aangesproken door een jongen die samen met een meisje daar op een bankje zat. "Hé, wat doet die hond?" Tja rare vraag dacht ik nog. "Hij heeft het bloesje gepikt."

Bleek dat zij tweeën het zich comfortabel hadden gemaakt daar en wat kleding naast zich neer hadden gelegd. (Laten we maar aannemen dat het vanwege de warmte was.... LOL.)

Nou... daar zat ik natuurlijk net op te wachten... Preston had dus een kledingstuk aangezien voor een speeltje en was er vervolgens heel baldadig mee de bosjes ingedoken. En natuurlijk kwam hij nu zonder het 'speeltje' weer de bosjes uitgerend... Gelukkig vatte het meisje het heel sportief op en ging zelf op speurtocht naar het kledingstuk. En ik..... ben maar snel verder gelopen...

 

Vandaag ging alles perfect. Preston luisterde prima en kwam dus netjes bij me terug als ik hem riep. het was druk met wandelaars maar vreemd genoeg vooral veel mensen zonder hond... En de bankjes? Die waren leeg!

Feestje....

Feestje....

 

Afgelopen vrijdagavond hadden wij een bedrijfsfeestje. Gelukkig werd het dit keer georganiseerd in onze eigen kantine en dus op bekend terrein. Al was de ruimte natuurlijk omgetoverd tot een discotheek met eetgelegenheid....en stonden er dus flink wat onbekende obstakels, waardoor het toch wat zoeken bleef.
Vrijdagochtend reisden mijn chef en ik al voor ons overleg naar Barendrecht. Vanwege de kabelbreuk tussen Den Bosch en Tilburg, die een dag eerder was ontstaan, moesten we omreizen en kwamen daardoor wel iets later dan gepland op het werk voor ons overleg. Na dat overleg vertrokken we rond 3 uur met een taxi naar het hotel in Ridderkerk waar we met 3 trainers en een partner zouden verblijven. Voor we ons mooi maakten voor het feest maakten we er daar alvast een klein inleidend feestje van met een paar lekkere biertjes en kleine hapjes.
Het feest 's avonds was gezellig. Er was een lekker Indonesisch buffet en er werd goede muziek gedraaid. Gelukkig stond de muziek nu eens niet te luid waardoor gesprekken mogelijk waren en was ik dus in de gelegenheid eens wat bij te kletsen met andere collega's en hun partners waar ik normaliter nooit aan toe kom. Meestal zijn onze bedrijfsfeestjes  in onbekende locaties en dan is het voor ons 'kippige typjes' meer een overlevingsverhaal dan een echt feestje maar nu dus eens niet. Het was zelfs zo gezellig dat wij trainers iets na elven de hekkensluiters van de avond bleken toen we weer met de taxi naar het hotel vertrokken.
Preston had ik nog snel bij ons bedrijf uitgelaten want daar ben ik bekend en dat scheelde zoeken in de nacht bij het hotel.
De kamer waar ik met Preston verbleef was prima, goed bed, badkamer met bad en douche en zelfs een koffieapparaat op de kamer. Bij dat koffieapparaat hoorden van die kleine cups en Preston had die al snel gevonden. Voor hem zagen ze eruit als melkcups en dus kwam hij van een koude (koffie) kermis thuis toen er in plaats van heerlijke melk dus koffiepoeder uit kwam rollen. Misschien heeft hij hiervan geleerd en kan ik voortaan melkcups op tafel laten liggen.....?!
Toen ik naar bed ging was hij aan de andere kant van het andere bed bij de raam op de grond gaan liggen. Midden in de nacht hoorde ik wat gestommel. Ik dacht dat hij onder het bureautje in de hoek was gaan liggen. Toen ik echter een half uurtje later naar het toilet ging kon ik hem niet meer vinden.... Hij lag niet naast mijn bed, niet onder het bureau, niet onder of op het andere bed.... niet in de fauteuil in de hoek.... Ik krabde me eens achter de oren en bedacht me dat hij toch niet ver weg kon zijn. Zelfs zijn naam roepen hielp niet, het bleef angstvallig stil. Als laatste redmiddel haalde ik uit mijn tas een klein koekje tevoorschijn en voor ik iets kon zeggen stond meneer naast me. Wat bleek? Tussen de tv en het bureautje was een klein gestoffeerd bankje en daar had meneer het zich gemakkelijk gemaakt. Tja.... ik kon hem eigenlijk geen ongelijk geven, zelf zou ik ook liever behaaglijk op een bankje liggen dan op de harde vloer.
Na dit intermezzo kroop ik het comfortabele bed weer in. Helaas betekende comfortabel niet dat ik net zo goed sliep als Preston en toen mijn telefoon dus vertelde dat het tijd was weer uit het bed te rollen was ik er al lang weer aan toe...
Met mijn chef liet ik 's morgens voor het hotel de hond uit. We waren al snel klaar en omdat mijn andere collega en zijn partner nog op zich zouden laten wachten besloten we vast naar het ontbijtgedeelte van het hotel te gaan om op te starten met een kop koffie. Verschillende hotelmedewerkers waren zo vriendelijk om ons enkele malen van een heerlijke kop te voorzien. Ze wilden ook al een rondje ontbijtbuffet met ons doen maar we besloten te wachten op de rest.
Toen zij er eenmaal waren liet ik me toch door een van de medewerkers helpen. Tjonge, jonge wat was er veel lekkers! Een volledig warm buffet met verschillende eiergerechten, champignons, tomaten, meerdere soorten kroketjes, witte bonen, warme appelcompote.... en noem maar op, veel verschillende soorten brood en koek, heerlijk beleg, pap, yoghurt, vers fruit..... het kon niet op.
Je snapt het.... we hebben het ons goed laten smaken en gingen allemaal een tweede keer terug.
Maar aan alle goede dingen komt een eind en zo ook aan dit heerlijke ontbijt. Tijd dus om naar huis te gaan. Snel de spullen van de kamer gehaald en de bus gezocht. We moesten allemaal nog een behoorlijke reis maken voor we weer thuis zouden zijn. Op metrostation Zuidplein was het wel even lastig. We waren er allemaal niet bekend met de huidige situatie en moesten dus even zoeken hoe we op het perron konden komen. Uiteindelijk sprak ik een vader met zoon aan en zij hielpen mijn chef en mij de lift vinden. Gelukkig vonden we op het perron de rest terug die de roltrap hadden kunnen nemen. Tot Rotterdam reisden we nog samen en daar splitsten onze wegen. Mijn chef en ik namen de route via Breda omdat we dat een relaxtere reis vinden.
In Den Bosch aangekomen vroeg mijn chef me of ik wist wat er tegenwoordig in de ruimte tegenover de loketten zit. Voorheen zat daar een bloemist maar nu is dat dus een Starbucks. We besloten die nog even samen te verkennen en zaten dus even later met nog een heerlijke kop koffie en plak cake, moe maar voldaan, ons vermoeiende feestweekend af te sluiten en.... te evalueren. LOL Zoals mijn chef het verwoordde: "Normaal ben je alert op alles wat afwijkt en nu wijkt alles af van normaal en moet je alert zijn op alles."
Het was een heerlijk weekend maar toen ik eind van de zaterdagmiddag thuis kwam was ik inderdaad gesloopt. Ik kroop met een kop thee op de bank en.... het lampje ging uit.

Gelijkwaardigheid kent een prijs…

Gelijkwaardigheid kent een prijs…

 

Was ik een week geleden nog super enthousiast over een app die audiodescriptie geeft bij films en tv-series, wordt dat enthousiasme in een keer hoppa de grond in geboord. Want zo word je lekker gemaakt met een mogelijkheid om gelijkwaardiger mee te draaien in de maatschappij en zo word je daarvoor weer meteen afgestraft met een prijskaartje. Ik las namelijk dat de app binnenkort waarschijnlijk ca. 5 euro per maand gaat kosten.
En als dat nou de enige was. Maar naast deze app bestaat er ook een die ondertiteling voor kan lezen. Een dienst die verschillende providers gratis aan hun abonnees bieden voor enkele van hun zenders. Maar ben je slechtziend, wil je deze toegankelijke app gebruiken voor zoveel mogelijk zenders? 'Katsjing'...... bijna 6 euro per maand gaat je dat kosten.
Of wat dacht je van de geweldig toegankelijke app die enige tijd geleden werd gelanceerd om je mails te kunnen lezen en verwerken. Natuurlijk kwam ook daar..... na enige dagen de aap uit de mouw en werd er om een maandbedrag gevraagd.
En zo kent gelijkwaardigheid dus een enorme prijs bij elkaar opgeteld. Maar ja de doelgroep is natuurlijk hardstikke vermogend..... een bijbaantje zoeken zal vast niet nodig zijn.....

Heen en weerHeen en weer

Heen en weer

 

Heen en weer..... dat zou de lijfspreuk van NS moeten zijn en..... dat maken ze soms ook waar. Maar helaas niet altijd in positieve zin.

Preston en ik werden vanmorgen verwacht in Duiven. We waren lekker vroeg van huis gegaan zodat we in alle rust konden reizen en misschien hier en daar nog even een kleine plaspauze konden inlassen.
Helaas was de bus die we wilden nemen al wat vroeger vertrokken en misten we de aansluiting op de trein die een half uur eerder zou vertrekken dan ik moest hebben. Geen probleem natuurlijk want we hadden tijd genoeg..... dacht ik.
Terwijl ik zat te wachten hoorde ik wat omroepberichten van problemen op de andere trajecten en ik dacht dat ik weer eens mazzel had. Ik checkte ondertussen nog even mijn reisplanner om te zien hoe het verderop op mijn traject was en..... baalde toen ik zag dat er een probleem was met een brug tussen Nijmegen en Arnhem. Slecht nieuws dus, dat er minder treinen zouden rijden, goed nieuws echter, dat die trein die ik wilde nemen wel zou rijden. Goed dat zou mogelijk wat vertraging gaan opleveren maar moest toch lukken.
Even voor de trein binnen zou komen reed er ineens een andere trein voor mijn neus binnen. Goed opletten dus want ik wilde niet in de verkeerde trein stappen. Ik stond al op om op het perron naar voren te lopen want uit ervaring weet ik dat ze dan de trein daar vaak neerzetten. Ik was net onderweg toen inderdaad de omroep klonk en we naar een heel ander perron gedirigeerd werden. Omdat Preston niet op de roltrap mag en ik de trap al voorbij was besloot ik de lift te nemen. En zo..... haalden we op het nippertje de trein.
Het was giga druk in de trein en ik vond een plekje op de treden van de trap. Preston maakte het zich ondertussen gemakkelijk (ahum) tussen alle benen en tassen. Vlak voor Oss stonden we stil. Ik besloot Preston even in te tuigen want dan zou ik mijn handen tenminste vrij hebben om me vast te houden etc.
Er passeerde ons een trein in de richting van Den Bosch en toen klonk de conducteur over de intercom. Hij had een vervelende mededeling we zouden niet verder gaan maar terug.
De trein begon te rijden maar..... ging toch verder. Wederom klonk de conducteur die nogmaals meldde dat de trein alsnog naar Oss reed maar vanuit daar dan retour zou gaan. Tja dan maar uitstappen. Voor zover dat lukte want het perron leek wel een potje pieren.
De mensen op het perron waren er heilig van overtuigd dat deze trein naar Nijmegen ging. En inderdaad werd het omgeroepen. Dus de mensen die waren blijven zitten of net waren ingestapt konden er weer uit en degenen die net als ik waren uitgestapt konden er weer in.
Nog steeds hoopte ik dat ik verder zou komen. Maar had er ondertussen wel een hard hoofd in. Helemaal toen ik hoorde dat er ondertussen ook nog een kapotte trein op het traject stond.
Ik besloot dat dit vandaag niet ging lukken en dat ik beter terug kon gaan naar Den Bosch. Gelukkig was mijn chef het er mee eens en dus kon ik op zoek naar een retourrit. Het laatste nieuws over de trein waarin ik zat was dat hij naar Nijmegen zou gaan. Ik stapte dus uit en ging door de massa heen naar het andere perron. Terwijl ik met nog heel veel andere probeerde naar de andere kant te komen begonnen de overwegbellen te rinkelen. Een volledig lege trein.... passeerde station Oss in de richting van Den Bosch. Wat hadden we daar graag ingezeten.
Maar gelukkig, enkele minuten later kwam er toch een trein en de berichten waren goed, hij zou naar Den Bosch gaan. We stapten in en het wachten begon. Buiten klonken allerlei berichten maar het leek er op dat we nu eindelijk naar Den Bosch zouden vertrekken.... Helaas.... na bijna een half uur opgepropt in het halletje van de trein te hebben gestaan hoorde ik buiten een omroepbericht voor de machinist van de betreffende trein. En ja hoor..... even later werd er omgeroepen dat..... op het andere perron een 'extra' trein zou vertrekken naar Den Bosch. En dus pakten we ons boeltje weer en gingen terug...... naar de trein waarmee het voor ons allemaal begonnen was. Hoe zo extra?

Het was bijna half 10 toen Preston en ik weer terug waren op station Den Bosch en we snel op zoek gingen naar een bus die ons gewoon weer thuis zou brengen.

 

Je zou er het heen en weer van krijgen....

'Piep'......

'Piep'......

 

Vroeger was het eenvoudig..... Het rijmpje leerde ons: "Piep." zei de muis in het voorhuis.
Je kon nog discussieren of het het voor- of achterhuis was maar een ding was zeker..... "Piep." dat zei de muis. Niemand anders.
Nu is dat niet meer zo evident. Tegenwoordig piept alles..... en als het niet piept dan..... gaat regel een in werking en piept het toch.

 

'Piep, piep, piep'... "Ik kruip nog even terug onder de deken hoor!"
'Piep, piep, piep'... : "Ik word gek van dat gepiep.... kom er al uit!
'Piep'... De weegschaal staat aan maar wil ik eigenlijk wel weten wat hij te vertellen heeft?
'Piep, piep, piep'... Niet vergeten mijn medicijnen te nemen.

 

Snel even mijn bevroren boterhammen oppieppen..... en dan op weg.
'Piep'.... Ingecheckt.
'Piep, piep'... Uitgecheckt.
'Pieuiep'.... Probleem met checken. Wat nu?

 

Ik piep trouwens snel even bij de supermarkt binnen voor een paar boodschappen.
Piep, piep, piep, piep, piep, piep....' Snelle kassiere gelukkig.
'Piep'... Pasje mag er in.
'Piep'... Code intoetsen.
'Piep, piep, piep,...'... oh jé pincode vergeten of...... 'piep'... gelukkig ik weet het weer.
'Piep, piep, piep'... Gelukkig.... transactie geslaagd!

'Piep, piep, piep, piep'.... pas op voor die achteruitrijdende vrachtauto.

 

Zag vanmorgen dat mijn medicijnen bijna op waren dus gelijk mijn herhaalrecept even regelen bij de apotheek. En oh ja moet ook nog mijn paspoort ophalen dus daarna nog even naar het stadskantoor.
'Piep'.... het volgende nummer. "Wie kan me vertellen welk nummer nu aan de beurt is?"
'Piep'.... Goed opletten bijna aan de beurt.
'Piep, piep'... "Hé wacht even volgens mij was dat mijn nummer?!"

 

Gelukkig weer thuis. Nu snel mijn eten regelen en nog enkele kleine klusjes.... en dan is het weer gepiept voor vandaag.
'Piep, piep, piep'... mijn magnetron maaltijd is klaar.
'Ping'.... vreemde eend in de bijt.... maar mijn stukje vlees is blijkbaar ook gereed.
'Piep, piep, piep"... zo heb ik ondertussen gelijk de was laten draaien.
'Piep, piep, piep'... en droog is die nu ook.

 

Ik piep snel wat makkelijke kleren aan en kruip zo met een * pieieiep* (reclame) op de bank.
Nou? Vind je het gek dat ik 's avonds nog een 'piep' in mijn oren heb?

Je zou er toch..... ***PIEIEIEP***, ***PIEIEIEP***, ***PIEIEIEP***.....

'Shared space'

'Shared space'

 

'Shared space'.... Op de tekentafel en planologisch waarschijnlijk een pracht concept. Maar nu..... met de ogen dicht.

Ik woon in zo'n wijk. Zo'n wijk waar geen stoepen zijn, of je moet die kleine struikelblokken van een meter of 2 tussen parkeerplaatsen bedoelen. Zo'n wijk waar de tuinen aan de straat grenzen en de overhangende struiken en vooral scherpe takken jou als blinde dus vertellen waar je bent. "Au." Zo'n wijk waar niet twee huizen op een lijn staan maar waar straten dan weer links en dan weer rechtsom kronkelen. Zo'n wijk waar fietsers net als het overige verkeer altijd kiezen voor de kortste route, ook al is dat praktisch over jouw tenen of tussen jou en de hond door. Zo'n wijk waar je de hond uitlaat en de automobilist zijn vehikel al brommend achter je aanduwt alsof hij wil zeggen.... "zie je niet dat je midden op straat loopt?"

 

Of wat dacht je van die pleinen midden in grote steden? Waar kris kras verkeersstromen overheen moeten en waar misschien, door kleuren of andersoortige betegeling, de verkeersstromen enigszins gescheiden worden. Waarop kun je je dan als blinde oriënteren? Wie het weet mag het zeggen.

 

Nee, geef mij dan maar zo'n saaie ouderwetse rechte straat. Met trottoirs aan weerszijden en daartussen in de straat. Waar auto's, fietsen en..... voetgangers gewoon allemaal hun plek kennen. Super saai misschien maar een stuk overzichtelijker. Om het dan maar eens over zicht te hebben.....

Griepprik

Griepprik

 

Gisteren hadden Preston en ik ons jaarlijkse bezoek van de geleidehondenschool.

Natuurlijk heb je dan altijd wat te bespreken. Hier en daar kunnen wat puntjes op de i gezet worden en sommige vragen kunnen opgehelderd worden.

Hoe dan ook was het OK en kregen we dus fiat om weer een jaar verder met elkaar te werken.

 

Vandaag kon Preston weer eens showen hoe goed hij daarin is. Ik kwam er namelijk gisteren laat achter dat ik vandaag de laatste kans had om de griepprik te halen. Balen.... want ik had ze eigenlijk willen bellen om een andere afspraak te maken.

Omdat ik de nieuwe locatie van het gezondheidscentrum nog erg lastig vindt vroeg ik Marleen of ze mee kon. We spraken af om vanavond te gaan.

 

Vanmiddag was ik bijtijds klaar en het weer was niet te grijs. Ik besloot het erop te wagen om toch zelfstandig naar de dokter te gaan. De bus was zo gevonden en de uitstaphalte ook. Daarna werd het dan moeilijk. Ik moet eerst nog een heel stuk van de Simon Stevinweg aflopen om dan bij de grote rotonde over te steken naar de Kooikersweg. Gelukkig had Preston er zin in want hij kent dat stuk omdat we er vaker geweest zijn toen de praktijk nog op de oude locatie zat.

Na de kruising werd het lastig. Er staan verschillende hoge gebouwen maar voor mij slecht te herkennen welke ik dan moet hebben. Ik wist dat het pand een stuk naar achteren stond ten opzichte van de grote weg en probeerde me daar dus op te oriënteren . Ik stuurde Preston dus rechts een parkeerplaats op maar kwam er achteraan achter dat ik verkeerd gegokt had en dat we dus een terrein verder moesten zijn. Toen ik Preston het commando gaf om rechtsom te keren bleef hij met zijn neus toch naar achteren staan. Ik besloot hem te volgen en hij wees me een heel klein slingerpaadje tussen de beide terreinen. We moesten langs een hek af om op het andere terrein te komen en kwamen daar op een hellingbaan die van beneden uit de parkeerkelder kwam. En zo bracht hij me dus al slingerend maar wel heel kordaat bij het gebouw van de huisartsenpraktijk. Wat was ik trots op hem!!!

 

Binnengekomen bleken we nog een half uur te vroeg voor de priksessie. Men bood me aan in de wachtruimte plaats te nemen maar ik besloot bij de balie te blijven staan. Want wie weet hoeveel anderen er straks ook binnenkomen.... 5 minuten nadat ik was binnengekomen passeerde een van de artsen. “Kom je voor de griepprik?”  Dat kon  ik natuurlijk bevestigen. “Nou kom maar even mee. Voor jou kan ik wel een uitzondering maken.”  En zo gebeurde het dat we voor de grote drukte uitbrak weer buiten stonden.

Soms..... heb je ook even een voordeel van je beperking.

Vandaag pas op de plaats

Vandaag pas op de plaats

 

Rondom mijn verjaardag geef ik mezelf altijd een paar dagen vakantie cadeau. Zo kan ik dan in 'alle' rust zorgen dat mijn verjaardagsfeest goed wordt voorbereid en..... dat ook daarna weer alles bij het oude terugkomt.
Dit jaar zouden mijn ouders er niet bij zijn om te helpen. Gelukkig had ik Marleen die me super geholpen heeft en zo werd het een groot succes.
Toch vond ik het wel heel spannend. Je wil het goed doen en vooral dat niemand iets tekort komt.
Ik merk dat zo'n week me toch altijd wat gespannen maakt en.... die spanning moet er dan toch weer uit. En ja hoor..... vanmorgen ben ik dus uit bed gerold met fikse pijn in mijn rug. Als ik even zit gaat het prima maar vraag me niet van de bank naar de keuken te lopen want.... dat ziet er niet uit.... LOL. Mijn benen willen maar niet onder mijn gat uitkomen....
Dus nu maar even een dagje pas op de plaats en hopelijk schiet de rugpijn er dan net zo snel weer uit als hij er vanochtend ingeschoten is.

Raad het geluid

Raad het geluid

 

Na een reis met hindernissen kom ik op station Den Bosch aan. Er staat een bus en ik kan dus meteen instappen, Ik check in en kruip met Preston aan de voeten op het bankje achter de lege chauffeursplek. Nu maar hopen dat de chauffeur snel komt want ik wil naar huis om lekker op de bank te kruipen.
Er stappen nog enkele andere reizigers in waaronder twee die bijzondere bagage bij zich hebben. Het klinkt als iets metaligs op wielen. Ik kan natuurlijk niet zien wat het precies is en alsof het een spelletje is gaat mijn fantasie met het geluid op de loop. Ik bedenk me ondertussen ook nog dat dit waarschijnlijk veel lawaai zal gaan geven tijdens de rit.
Gelukkig stapt vrij snel daarna de chauffeur in en kan de tocht naar de Maaspoort beginnen. Net als de rest van de reis verloopt ook deze met hindernissen. Half Den Bosch ligt momenteel open en dus moet er veel omgereden worden. En natuurlijk levert dat weer vele files en opstoppingen op.
Via de Zuidwal gaan we naar de Parade. Ik bedenk me ondertussen hoe wonderlijk het is dat het redelijk rustig is in de bus. De bijzondere bagage schuift een enkele keer en geeft minimaal geluid. Waarschijnlijk houdt de reiziger het dus héél goed vast....
Als de bus de Parade op draait zet de chauffeur hem aan de kant. Hij stapt uit en begint om de bus heen te lopen. Ik hoor hoe hij in gesprek raakt met anderen en omdat ik achter ons ook een bus hoor neem ik aan dat daar een andere chauffeur bij is. Ineens bedenk ik me wat er aan de hand kan zijn....Wat als hij nou het geluid verkeerd geïnterpreteerd heeft? Als ik het niet had gehoord bij binnenkomst van de reizigers dan zou ik zelf gedacht hebben dat het een van de kleppen buiten aan de bus zou zijn....
Zodra de chauffeur weer langs de deur komt spreek ik hem aan. "Chauffeur, het geluid dat u hoort is bagage!" De chauffeur stapt in en bevestigt dat hij op zoek is naar de bron van een vreemd geluid dat hij tijdens het rijden hoort . Hij loopt de bus in en..... probleem opgelost!

Op stap zonder Preston

Op stap zonder Preston

Gisteren leek het weer prima te gaan met Preston maar vannacht voelde hij zich toch weer niet lekker.

Omdat ik natuurlijk ver weg moest vandaag belde ik bij nacht en ontij pap en mam uit bed en zo kon ik toch met een gerust hart gaan werken.

Zij zijn met Preston naar de dierenarts gegaan en die concludeerde net als ik dat hij last van zijn maag heeft. En zo moet hij nu dus een week lang op een dieet van rijst en kip.

Gelukkig heeft hij zijn eerste portie daarnet toch wel met smaak verorberd dus ik ga er van uit dat het vast wel weer goed komt met hem. Hij is in ieder geval ondeugend genoeg vandaag.....

Voor mij werd het zo wel een spannende dag zonder Preston en met stok. Ik moest naar station Diemen Zuid, een station dat ik volgens mij nog nooit bezocht heb. Op Amsterdam Amstel zou ik 3 minuten hebben om over te stappen waarbinnen ik moest uitchecken bij NS, inchecken bij de metro en ook nog van perron moest wisselen. Ik vertrok een half uurtje eerder dan gepland van huis zodat ik in alle rust zou kunnen reizen. Toen ik mijn telefoon checkte bleek ik ook nog een alternatieve reis te kunnen maken via Amsterdam Zuid waarbij ik dan 14 minuten overstap zou hebben en niet zou hoeven uit- en in- te checken. Maar tja..... die rust bleek me niet gegund want toen we op punt van vertrekken uit Utrecht stonden werd er omgeroepen dat er een seinstoring was bij Amsterdam Zuid en dat er dus flink wat vertraging zou ontstaan. Ik vloog dus heel snel toch de trein uit om aan de overkant nog net in de trein te glippen die naar Amsterdam Amstel ging. Daar aangekomen was er gelukkig een medereiziger zo lief om me te helpen. en zo lukte het me om de overstap van 3 minuten naar de metro te halen. En het resultaat was dat ik zelfs ruim op tijd bij mijn klant arriveerde.

Toen ik terug ging hoorde ik allerlei berichten over treinen die niet reden in de omgeving van Rotterdam vanwege de inzet van hulpdiensten. In principe had ik daar geen hinder van, ware het niet dat reizigers voor die richting dus allemaal richting Den Bosch gedirigeerd werden. De eerste beste mogelijkheid die ik kon verzinnen richting huis nam ik en zo reisde ik in een paar overvolle treinen via Amsterdam Zuid retour.

Terug in Den Bosch werd ik opgewacht door mijn ouders en Preston, die er gelukkig een stuk florissanter uit zag dan toen ik vertrok.

"Dames en Heren, vanwege een kapotte trein is er geen treinverkeer mogelijk van en naar Utrecht."

"Dames en Heren, vanwege een kapotte trein is er geen treinverkeer mogelijk van en naar Utrecht."

Ai....... stond ik daar nou net lekker op tijd aan het eind van mijn vrijdagochtend in de hoop dit keer heerlijk vroeg aan mijn weekend te beginnen...

Eerst maar een telefoontje gepleegd naar een vriendin waarvan ik wist dat ze vandaag rond half 12 met de trein van Den Bosch naar Schiphol zou reizen voor een vlucht die rond 4 uur 's middags vertrok.

Tja.... en toen moest ik zelf naar huis zien te komen. De berichten waren in eerste instantie erg tegenstrijdig; de omroep vertelde dat er geen treinen van en naar Utrecht reden, 9292 dacht dat ik wel nog naar Rotterdam zou kunnen en de NS-medewerkers stonden met hun handen in het haar omdat ze helemaal niets meer wisten.
Mijn collega's hadden wel nog een alternatief. Ik zou eventueel met de Q-Liner of Brabantliner kunnen proberen naar Breda te komen.
Met een beetje hulp links en rechts vond ik ondanks de hectiek toch de bedoelde bus. Maar ondertussen was het daar zo enorm druk geworden en duwde de massa je alle kanten op. En omdat er verder niemand was die het een beetje structureerde besloot ik niet mee te gaan....  Er zijn grenzen...

Omdat het er naar uit zag dat ik nog wel een poos bezig zou zijn om thuis te komen besloot ik eerst iets te eten. Een kleine speurtocht leidde me naar de nieuwe locatie van Julia's waar ik een heerlijke pasta liet maken.

Nog enkele keren liep ik naar de Q-liner maar daar bleef het onverminderd druk.
Rond half 2 hoorde ik dat er mogelijk een paar bussen zouden gaan rijden waarvan een naar Houten. Gelukkig waren dit bussen ingezet door de NS en dus waren er ook NS-medewerkers aanwezig. Ik meldde me bij een van hen en vroeg of hij een plekje voor me kon regelen in de bus.
En zo zat ik alvast in een bus naar Houten,  die zelfs vrij snel ging rijden.

In Houten was ik al lang niet geweest en ik herkende me helemaal niet terug in de stations situatie. Gelukkig kon ik nu juist met de massa mee. We hadden mazzel want er stond een trein gereed die ons weer een stuk verder in de juiste richting kon brengen, Geldermalsen.

Gezellig babbelend met wat medereizigers kwamen we aan op station Geldermalsen. Wachten was ondertussen onze tweede natuur geworden en dus viel een kwartiertje Geldermalsen reuze  mee. En zo kwam het dat we toch....... Den Bosch bereikten.

Gelukkig hoefde ik niet zo heel lang op de bus te wachten want mijn voeten hadden ondertussen heel wat te verduren gehad en probeerden me op allerlei manieren duidelijk te maken dat het tijd werd om ze wat rust te geven. Het had even geduurd maar rond half 5 kon ik ze hun zin geven en gingen de schoenen uit....

Een welverdiende rust dus....

Favoriet vriendje

Favoriet vriendje

 

Preston kan heel goed zijn werk doen..... tot we op station Eindhoven komen. Daar is hij gelijk heel enthousiast, en neemt zonder commando aan dat we naar de vooruitgang van het station moeten. We gaan als een speer richting de trap, die hij nog wel netjes aangeeft, om na een supersnelle afdaling gelijk de pas naar de voorzijde links in te zetten. Ik moet er altijd goed aan denken om daar nog uit te checken want waar hij dat bij andere stations meestal uit zichzelf wel aangeeft, dreigt hij er in zijn enthousiasme in Eindhoven zo aan voorbij te stuiven.
Buitengekomen steken we snel over naar het tussenliggende stoepje waar Preston dan alle aankomende auto's afspeurt naar die éne.....
En dan...... is meneer bijna niet te houden. Zijn kwispelende staart maakt overuren en als ik niet oplet staat hij op zijn beide achterpoten rechtop tegen mijn pa. Zijn favoriete vriend is er!
Hij springt vlot de auto in, begroet mijn moeder en ploft tevreden neer op de achterbank.

Zo'n dagje met mijn ouders vindt hij fantastisch, dat kun je merken. Het werken..... tja dat is op zo'n dag iets anders. Het liefst loopt hij als een schoothondje achter mijn pa aan en.... oh ja..... daar loop ik dan achteraan. En als ik toch op mijn strepen sta en hem aanmaan door te lopen dan blijft hij continu omkijken om zich er toch van te verzekeren dat zijn 'grote' vriend ons nog wel volgt.
Als mijn ouders me na zo'n dag thuisbrengen dan gaat er bij Preston blijkbaar een knop om.... Hij komt binnen, ploft op zijn mand en sluit tevreden zijn ogen. En nog voor mijn ouders weg zijn ligt hij al weer dromend na te genieten van de ontmoeting met zijn favoriete vriend.

 

"Preston, we gaan!"...... geen reactie....

'Klabang!!! '

'Klabang!!! '

 

'Klabang!!! '

Ik zit ineens rechtop in mijn bed, ontwakend uit een droom, die ik gelijk compleet vergeten ben, met mijn hart kloppend in mijn keel. Waar kwam die ineens vandaan?
Ik realiseer me dat het onweert en dat de bliksem voor mijn gevoel zo'n beetje naast me moet zijn ingeslagen. Ik hoor de klap nog nadreunen en voel hoe mijn hart nog steeds een aangepast tempo aanhoudt.....
Tjonge.... dit kan niet anders dan een inslag zijn hier heel dicht in de buurt.
Ik reik naar mijn wekker en hoor dat het 4.06 uur is. Ondertussen verbaas ik me dat er geen regen valt en.... wordt op mijn wenken bediend als de lucht openbreekt en al het water in een keer naar beneden wordt gestort.
Maar net zo snel als het is gekomen lijkt het natuurgeweld ook weer te verdwijnen. Ik zie de flitsen en tel: een, twee, drie...... dertien.. 'Boem' klinkt het dof en ver weg en ook de regen gaat snel over in nog een enkele drup en daarna stilte.
Omdat ik het idee heb dat er toch meer buren gewekt moeten zijn door de enorme klap pak ik mijn iPad en check Twitter. Maar daar blijft het rustig, lijkt het, en ook ik besluit mijn rust weer te zoeken.

'Klabang!!! 7:42 uur.