Krijg het heen en weer....

Krijg het heen en weer....

 

Ging de heenweg nog prima... met 1 bus, 2 treinen , 1 metro en een taxi.... De terugreis van Heenvliet ging iets minder gesmeerd. De bus van Heenvliet naar Spijkenisse kwam mooi op tijd, de metro naar Rotterdam vormde ook geen probleem. Ondanks een aanvaring met een wat knorrige dame haalde ik zelfs mijn overstap op de intercity direct die linea recta naar Breda reed.... om daar, in het zicht van de haven, voor het laatste rode sein, te stranden. "Locomotief kapot,." luidde het door de speaker. En een tijd later klonk... "andere locomotief nu ook kapot." Na een uur had de conductrice het helemaal gehad en besloot in te zetten op evacuatie. Er werd afgesproken dat een andere trein zou stoppen naast de onze en dat wij zouden oversteken. Maar helaas.... op het laatste moment kreeg ze toch geen groen licht voor de actie en moesten we nog even wachten. Gelukkig kon daarna de brug weer opgeruimd worden want de machinist had de boel aan de praat gekregen, trok op en... reed het station binnen. Zo'n 10 minuten na onze aankomst kon ik in de trein naar Den Bosch stappen... Bij Tilburg wilde ik net bellen toen de conducteur langskwam. "Waar wilt u naar toe?" "Naar Den Bosch.", antwoordde ik. "Helaas dan heeft u pech want wij gaan niet verder. Wat bleek.. ook deze trein was stuk. Hij raadde me aan snel naar perron 1 te gaan en zou de conducteur van de trein naar Boxtel vragen daar op me te wachten. Preston en ik in de benen en in record tijd naar het andere perron... waar we nog net de achterlichten van de trein zagen verdwijnen. Dus maar weer op zoek naar info. Ondertussen bleek er een seinstoring tussen Den Bosch en Tilburg en gingen er daar helemaal geen treinen meer. Tja... dan plan... B, C, of was dit ondertussen D? De trein naar Eindhoven genomen. En ondertussen had pa me aangeboden om me van daaruit een lift aan te bieden.
En zo kwamen we uiteindelijk rond een uur of 6 toch nog thuis... niet geheel dankzij de 2 bussen, 5 treinen, 2 metro's en 1 taxi...

Gedicht - XOXOXO Lila Lauter

XOXOXO Lila Lauter

 

Ken je haar nog, Lila Lauter,
Mijn 'prima' huis-en-tuin kabouter?

 

Zij helpt me nog steeds bij het kleden.
Al blijft haar keus nog steeds omstreden.

 

Leven met haar blijft altijd wel apart
want ze is een ietsiepietsie(tje) verward.

 

Ze doet regelmatig hier de vaat
maar dan weet ze niet waar ze het serviesgoed laat.

 

Laatst zocht ik eens naar wat bestek...
dat vond ik in het koelkast eierrek.

 

En toen ik een sok zocht onder het bed,
toen had ze daar een plant gezet.

 

Tussen de kleren in de kast,
werd ik eens met snoep verrast.

 

En ongelogen.... een halve haan
haalde ik pas achter het gordijn vandaan.

 

Ook helpt ze me met andere zaken
zoals de post en bank/girozaken.

 

Zo vond ik muntgeld in de oude sok
en papiergeld lag laatst in de wok.

 

Tja misschien is Lila toch niet zo heel erg handig
en doe ik het zelf weer, heel verstandig.

 

Ik neem de touwtjes dus weer zelf in handen...
voordat we sámen in de goot belanden.

 

Toch bedankt hóór, Lila Lauter
mijn eigen huis-en-tuin kabouter.

 

XOXOXO Lila Lauter...

 

~ Maritha Roijakkers

Gedicht - Pannekoek of pannenkoek...?

Pannekoek of pannenkoek...?

 

"Wilt u een pannekoek of pannenkoek?"

"Nou mevrouw, dat is me om het even..."

"Graag een hartige en een met zoetigheid."

Liefst 3, dat is mijn streven."

 

~ Maritha Roijakkers

Gedicht - Strandag

Strandag

 

Kinderen spelend op het strand
met emmer en schepje in de hand.

 

Terwijl golfjes komen aangerold,
wordt er gebouwd, gerend, gedold.

 

Moeders onder parasol
met de koeltas, lekker vol.

 

De zon die zindert in de lucht.
Meeuwen krijsend in hun vlucht.

 

Een vakantiekiekje van pure pret.
's Avonds voldaan en moe naar huis... en bed.

 

~ Maritha Roijakkers

Gedicht - Laatste in de rij

Laatste in de rij

 

Er zijn van die momenten
dan val je even stil.
Dan keer je in jezelf
en is alleen zijn wat je wil.

 

Je denkt terug aan zo'n sportles
en dat jij niet mee mocht doen
en je voelt je even eenzaan,
een stille echo nog van toen.

 

Of aan lange speelkwartieren
op het schoolplein, achteraan.
En aan bijzondere momenten
waarop jij als laatste steeds bleef staan.

 

Maar nu ben je zoveel sterker
en is alleen zijn toch jouw keus?
Maar in gedachten blijf je klein
en voel jij je telkens weer de kneus.

 

Toch ben je niet alleen.
Er zijn er velen zoals jij!
Zij stonden aan de andere zijlijn
of waren laatsten in húnrij...

 

~ Maritha Roijakkers